sen kalbime gömüp aşk ruhunuda sessiz fırtınalara bıraktığım yüreğimi yaralayan beni kor ateşde yakıp küllerimi savuransın...sana tüm aşkımı sunmuşken beni hiçe sayıp uçurumun kenarından sonsuzluğa yuvarlayansın...oysa oysa çok sevmiştim seni hemde sana karşılıksız çıkarsız aşkımı yüreğimi feda edecek kadar...ay ışığının denize vurduğu yakamozlar kadar sevdim seni...aydınlığımı alacakaranlığa çevirecek kadar...sen ne yaptın ardına bakmadan çektin gittin...beni benle bırakıp gittin...zaten bilmeliydim benim hiç olmadığını vede olamayacağını...aşk işte ne umutsuzluk dinliyo nede başka bişey...aşık oldum yaa bi kere gözüm hiç bir şeyi görmez oldu...seni çok sevdiğimi bile blile gideceğini göremediğim yada görmezden geldiğim gibi...ben seni gerçektende sevdim...hasretinden gözyaşları dökecek kadar,kendimi senin olmak için inandıracak kadar,gözümü ilk açtığımda güne merhaba dediğimde aklıma gelecek ilk kişi oldugun kadar sevdim seni...sen ne yaptın çektin gittin öylece bıraktın beni...umutlarımı yıkmayı bırak beni hayattan zevk alamıcak bir kişi olacak kadar yaraladın gittin öylece...beni sensizliğe mahlum ettin...gözlerimdeki o gökyüzü maviliğini ağlamaktan o sessiz fırtına öncesi kırmızıya dönen gökyüzüne çevirdin gözlerimi...haykırmak istedim dünyaya neden ben diye neden bu kadar severken diye ama her kelimem boğazımda düğümlendi adeta...sonra sonra bir umut gelmeni bekledim...gecelerim sabah olmak bilmedi seni beklemekten...sen varken odamda doğan güneşime gülümseyerek merhaba derken sen gittin doğan güneşe isyan ettim neden doğdun bu sabah yine diye...tanrıya bu canımı alsın diye yalvardım...hangi insan ölmek ister ama ben ölmek istedim hayatı o kadar zindan ettin bana...ama ama en sonunda değmiyeceğini anladım geçte olsa...şimdi tanrıya her akşam uzandığımda yatağıma ve her sabah güne merhaba derken senin mutluluğu bulamaman için dua ettim...ve dualarımın kabul olacağından çok eminim...seni gömdüm artık...kalbimle birliktede söküp attım...atarkende gözümden tek damla yaş geldi o da senin ömür boyu yaşayacagın mutsuzluk ızdırabı...belki ben beş sene on sene yaşadım ama sen bunu bir ömür yaşayacaktın bu da beni azda olsa üzdü...şimdi sana elveda...
VEYSEL YÜCEL
